En az yaşamak kadar çetin, nefes almak kadar alışkanlık.
Bulutların seyrine dalıp uzunca bir sigara yaktım bu gece ,
Kül olmaya ne kadar da hevesli bu sigara,
Tıpkı benim gibi,
Mürekkebin damara karıştığı o dar vakitlerdeyiz,
Kadehlerin dibinde biriken tortu değil, kadim bir kederin ayak izleri;
Ruhumun surlarında çatlaklar açıyor bu anason kokulu sessizlik,
Ve her nefeste ciğerlerime dolan duman, bir şehrin teslimiyetine ağlıyor.
Kalemi bir hançer gibi kağıdın kalbine sapladığından beri o mecnun,
Gök kubbe dar geliyor, sığmıyor artık bu sitem bu daracık odalara.
Ben seni severim… Severim de, ne işime yarayacak?
Toplum hazır değilmiş;
Bırak toplumu, ben bile hazır değilim kendime.
Dünya yanıyor, insanlar soğuktan donuyor,
Sevgi bile ekolojik kriz gibi…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!