Öyle küskünüm hayata ve kırgın,
Ve öyle çok beladan yılgın…
Başım sığmaz oldu avuçlarıma,
Bu musibet zinciri bana pek bir sargın.
Sesim titrektir, uykum ürkek,
İki şeyi çok sevdim şu hayatta,
Biri sen biri matematik,
Asimptotik sanmıştım sevgini,
Meğer kesip geçmiş yüreğimi, hem de simetrik.
Gözler elips, kaşlar negatif katsayılı parabol,
Bir şey sanmışım seni ey baldıran!
Sormaktan alamıyorum kendimi,
“Neymiş bana, seni adam sandıran?”
Ardışık büyüyen korkularım,
Nasıl bir his bu içimi yandıran?
Bin akşam binler gece,
Yapma be adam!
Ne vakti şimdi, ne de sırası,
Katma acıma yeni acılar,
Deniz aşırı zaten iki kalp arası
Kapıda ayakkabın, vestiyerde ceketin,
Unutturdun gülen çehreni,
Bir hiç uğruna oysa tükettin bir bir çevreni,
Ne ibretler gören gözlerin,
Unutturmadı sana kirli lehçeni.
Rüyamdaydın üç gece ardı ardına,
Merhaba insan,
Benim adım yalan,
Mutludur beni tanıyan,
Kurtulur benden kaçan.
Sana bela koca bir aileyiz biz.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!