Ölüyorsun da İnanmıyorum

Seni sevmek şair işi oldu artık.
Seni bilmek hasret gerektirir yanında.
Hitap etmek sana; sanattır, şiirdir,
Ve hatta senle konuşmak,
Bütün kabusların yanında,
Masum bir rüya halidir.

Toprak gizlemekle meşgul kanını,
Seni bana unutturmakla görevli bu sigara.
Ama ben içmem öyle bilirsin,
Senden bu yana bir çocuğum hâlâ...

Anlatabilmek isterim seni tekrardan,
Tekrar bahsedebilmek bu rüzgardan,
Yalancı güneşin altında,
Saçlarına vuruşundan,
Sarı sarı, dalga dalga.

Maalesef ben söylerken bu yalanı,
Bir mermere kazımışlar adını,
Canın çıkmış gibi yerinden,
Kapatmışlar dört bir yanını,
Sanki ölüyorsun da inanmıyorum.