Olurya Şiiri - Basri Erdoğan

Olur ya…
bir gün yine aynı göğün altında
aynı rüzgâr saçlarımızı savurursa
ve zaman, inadına bizi bir anlığına yan yana düşürürse,
ben buna “tesadüf” demem…
çünkü bazı karşılaşmalar,
insanın kaderine yazılmış en ağır cümlelerdir.

Ben seni unutmadım…
sadece sustum.
İçimde büyüyen o sessizliği,
kimse duymasın diye kalbimin en kuytusuna gömdüm.
Ama bil…
bazı duygular vardır,
toprağa gömülmez;
her gece yeniden dirilir,
insanın vicdanına çöker.

Bu dünyada sana razıydım…
yarım kalmana,
uzakta durmana,
adımı dudaklarından esirgemene bile razıydım.
Ama öbür dünyada…
öbür dünyada adalet isterim.
Çünkü bu kalp,
sana eksik sevilmenin yükünü taşıyamayacak kadar
yorgun artık.

Belki sen,
geçmişin kırıklarıyla bakarsın yüzüme;
içinde susmuş pişmanlıklar,
yarım kalmış cümleler taşırken…
Ama ben…
ben hâlâ ilk susuşumuzdaki gibi
sana bakarım.
İçimde biriken onca sızıya rağmen
yumuşak,
kırılmaya hazır bir sevgiyle…

Bilmezsin…
sen giderken bende ne kaldı.
Biraz eksik nefes,
biraz yarım dua,
ve her gece adını bilmeden ağlayan bir kalp…
İnsan bazen birini kaybetmez,
kendi içindeki bütün ışığı söndürür.

Senin o denizleri içine alan gözlerin var ya…
işte ben orada boğuldum.
Kimse görmedi,
kimse duymadı çırpınışımı.
Sadece içimde bir şey
sessizce can verdi.

Ve eğer bir gün yine bakarsam gözlerine…
bu son olmaz.
Çünkü bazı bakışlar vedaya ait değildir.
Ben sana son kez değil…
canımın sonuna kadar bakarım.

Ve belki o an anlarsın
insan bazen birini sevmekle kalmaz,
onu içinde taşıyarak
yavaş yavaş yok olur.