Başım omuzundayken
ölürdüm..
sen bilmezdin
nefesimi tutardım
zaman geçmesin diye
huzur mu,güven mi
sevgimi
adını koyamazdım
ama her seferinde mutluluktan
ölürdüm
ve sen bilmezdin...
Kapatırdım gözlerimi
yaprakların sesini dinlerken
senin sesime karışır
mest olurdum
çapkınca gülümserdim
ama sen görmezdin..
Fırtınadan korkardım
çocukça sokulurdum göğsüne
gülerdin bana koca bebek diyerek
belki de korkmazdım
sen bilmezdin ama
sana sokulmak için
bahane aradığımı
Oysa şimdi, keskin bıçak acısında
çaresizce sensizliğimi
tükürüyorum
soğuk duvarlarıma
ama sen
hiçbir şey bilmediğin gibi
bunu da bilmiyorsun
BİLMİYORSUN YAR
(29.11.2011)
Gülseven AksoyKayıt Tarihi : 8.12.2011 21:53:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
![Gülseven Aksoy](https://www.antoloji.com/i/siir/2011/12/08/olurdum-7.jpg)
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!