Ölürayak Şiiri - Derin Akkurt

Başkasının közüne niye bu kadar pervanesin?
Döndüğün çemberin etrafında senden önce de düşenler vardı
Alıcısı çok, aslına dönüp bakan yok
Tavizsiz sınırlarda mevcudiyetin esir
Zirvelerin ayazında yalnızlığı yudumluyorsun

Aşağıda bıraktığın iştahlı kalabalık olmasa
Tahtın da ihtişamı kalmaz
Körlüğün verdiği huzurla efendinin bileğine tutunup
Telafi ihtimalinin zerk ettiği sarhoşlukla avunuyorsun

Hayranlıktan sonra haset, en son kopan kızıl kıyamet...
Oysa ışık da sahte, yanışın vecdi de...
Ve masada hep başkasının yarım bıraktığı şarap...
Zehri yabancıdan miras, sarhoşluğu dipsiz ızdırap

Kim kime zincirli, kim efendi bu mahşerde?
Suyun şekil almadan önceki saf akışını hatırla
Bir gün çekildiğinde suların cezri, anlayacaksın
Kendi iradenle ödediğin kefalet
Bizzat kurduğun yıkım üzerinde tek tesir:
Ne istiyorsan bir diğeri ona uzandığı içindir