Ölümüne Sevdim Seni Şiiri - Mustafa Çakır 4

ÖLÜMÜNE SEVDİM SENİ

Yıldızların altında gözümü kamaştıran yakamozların ışıltılarıyla,o eskimeyen unutulmayan şarkıların eşliğinde,duygusu hiç bitmeyen hisleri tükenmeyen şiirlerle sevdim seni...

Gecenin ay ve yıldızları misafir ettiği,matem yüklü hüzün dolu kör karanlığın,zifir karası son deminde,sessizliği ve ıssızlığı bozan rüzgarların ıslık seslerinde sevdim seni...

Ateşin başında bir yanım yaz gibi sıcak,bir yanım buz gibi kışken,yükselen alevin dansıyla uçuşan kıvılcımların pırıltısında,kor gibi közlerin yavaşca kül olup dağılmasında sevdim seni...

Sabahın seher vaktinde,rengârenk çiçeklerin o büyülü kokularında,yemyeşil taze filizlerin ve yaprakların üstünde,birer elmas gibi parlayan o çiğ tanelerinin saflığında sevdim seni...

Güzel gözlerinin büyüsüne kapılarak,içten içe sevginle tutuşup yanarak,kalem gibi incecik kaşlarını süzerek,bir ok misali o kirpiklerinden gözlerimi sakınarak sevdim seni...

Caanım caanını yakmadan,elim
elini tutmadan,tenim tenine değmeden birlikte bir gece bile yatmadan,hayalinle,hasretinle özleminle,edebimle ve saygımla sevdim seni...

Bazen çocuklar gibi,su tabancası,polis arabası kamyon,kepçe gibi,kız çocuklarının bir kolu yada bir bacağı olmayan bebekleri gibi sevdim,o ağzı burnu sümüklü çocuklar gibi sevdim seni...

Zaman zaman üzerime çöken hüsranla üzüle üzüle,darılıp kırılıp yas tutup ağlaya ağlaya,deli diivane gibi gezip ordan oraya savrula savrula,yıkıla yıkıla viirane olarak sevdim seni...

Zor günlerimde kötü günlerimde dar zamanımda,iki elim kanda,yaralı yaralı, savaşın tam ortasında,vurula vurula kan revan içinde ölümüne sevdim seni...

Ölüyorum diye diye,öldüm diye diye ölümüne sevdim seni,haykıra haykıra feryat figan ede ede,ölürken bile ölümüne sevdim seni,bağıra çağıra öldüm de sevdim seni...

Ölüyorum diye diye,ölümüne sevdim seni...

Ölüyorum diye diye,ölümüne sevdim seni...

Mustafa ÇAKIR