Ölümlü tenha Şiiri - Veysel Acet

Ölüm duası “kal” ın başka adıdır.
Ölüm laldır.
Islak duvarda satırlık gazel,
Yolunu kaybeden ürkek maral,
Leyli hasretlere melaldir.
Ölüm, bir çınarın gölgesinde susmaktır.
Dokunmaktır, ruhunun bedenine ihanetini bilerek.
Yine de dokunmaktır sıcak bir gülüşüne.
İçinden bir ağlamak türküsü,
Dışı yorgunluk bohçasına sürülmüş tek damla kan.
Ölüm “olmak”tır aşık,
Duyulmaktır sesi karanfil çilesinde.
Ölüm bir bahçıvanın kesesinde,
Uzun ve tenha bir yolun belirdiği yerde.
Bazen bir yolculuğun sonlandığı mekan…
Ölüm “sanmak”tır.
Yalnızlığın bittiği fabrika ocağını,
Bir yılanın gözünden kaçmak,
Atılan yalanın yutulduğunu,
İki yüreğin adil ve bir tutulduğunu…
Ölüm “dayanmak”tır.
Acizliğin şereften yoksun olduğunu bilmeden
Zirasız cümlelerin muhabbetine dala dala.
Biraz öfkeli biraz da dertli gonca sapağına…
Ölüm “uyanmak”tır.
Gözlerinde son kabusun dehşetini hissederek
Kalbi gümlendikçe yerinden fırlarmışcasına
Her tarafta beyazlara bürünerek,
Tek bardağa dökülen siyah mürekkebe yan baka baka.
Ölüm “korkmak”tır.
İfritin çilesini çektiği görünmezlikten,
Gök gürlemesinin en ürkütücü yerine dek,
Şatonun tepesindeki ay sarısının kısığından,
Çıngırağın irkittiği çocuk ağlamasından…
Ölüm “zaman”dır.
En kötüsünde durmayan acının geçmek bilmediği,
En iyisinde yakalamanın mümkün olmadığı,
Bazen ağlanana bazen gülene şahitlik eden
Acımayı bilmeyen…
Ölüm başka başka bir vatan.
Kendini savaşan, kendini öldüren, kendini dirilten.
Bazen delirten.
Ölüm bir an pişmanlığı,
Ve her zaman pişman,
Her zaman yarım, her zaman noksan.
Ölüm bırakandır eksik,
Ölüm silendir geçeni,
Ölüm hem unutan, hem unutturan…