Ölüme güzelleme Şiiri - Samira Samiranin ...

Ölüm,
sanıldığı gibi bir yok oluş değildir.
Belki de ruhun,
dünyaya fazla gelen yerlerini
sessizce toplamaya başlamasıdır.

Ölüm zamanını bekleyen o büyük suskunluk
oturmuştu ruhumun en tenha yerine.
Ne gidiyordu
ne de tamamen kalıyordu içimde.

Sanki kadim bir mabedin
asırlarca açılmamış kapıları gibi
soğuk
vakur
ve kederle mühürlüydü her yanım.

Geceleri uzun bir matem gibi giyindim üzerime.
Bir kandilin son titremesi kadar kırılgandım.
İçimde,
adı hiçbir lisana çevrilemeyen
eski bir yitik dolaşıyordu.

Çünkü insan,
bir vakitten sonra bu âleme sığmaz.
Bakışları ağırlaşır,
hatıraları derinleşir,
kalbi kendi içine doğru çöken eski bir medeniyete benzer.

Ve ölüm gelir…
bir cellât gibi değil,
yorulmuş bir alnın üzerine bırakılan
serin bir rahmet gibi.

O büyük sükûtun içinde
bütün gürültüler affedilir.
Kırgınlıklar küle döner.
İnsan ilk kez
hiçbir şeye yetişmek zorunda olmadığını hisseder.

Belki de ölüm,
Allah’ın,
fazla incinmiş ruhları
yeniden incitilmesin diye
karanlığın en zarif yerine saklamasıdır.

Bir gün herkes
kendi faniliğinin eşiğinde duracak.
Ve o an anlayacağız;
bu dünya,
ruhlarımızın sonsuza dek kalacağı bir menzil değilmiş.

Ölüm…
bir son olmaktan çok
eski bir hasretin hatırlanışıdır.

Belki annemizin sesine,
belki çocukluğumuza,
belki de bizi bizden iyi bilen o sonsuz merhamete dönüş.

Bu yüzden bazı geceler
mezarlıklar bile korkutmaz beni.
Çünkü toprağın altında
yalnızca ölüler değil,
yorgunluğu bitmiş insanlar uyur.

İnsan bazen ölmek istemezdi aslında.
Sadece varlığının ağırlığını
daha fazla taşımaya kudreti kalmazdı.

Ve ben,
herkesin hayat dediği bu uğultunun içinde
kendi içime çekilmiş bir inziva gibiydim.
Ne tam dünyaya ait
ne de tamamen yokluğa.

Bir gün dedim,
her şey bitecek.
Şehirler, yüzler, sesler…
hatta bir zamanlar kalbimizi titreten o ihtimaller bile.

Geriye yalnızca
bir insanın içinden geçerken bıraktığı
sessiz göç kalacak.

İşte o zaman anladım;
ölüm,
bazı ruhlara ansızın gelmezdi.
Önce uzun uzun susardı.