Ölüm Sessizliği Şiiri - Abdullah Akçay

Sanma ki bir karartı, ya da derin bir uyku,
Ölüm dediğin nedir? Kalpten çıkan son korku.
Ten bir eski hırkadır, ruhu hapseden kafes,
Menzile varmak için, biter o son bir nefes.

Güz gelir, yaprak düşer, toprak kucaklar canı,
Tohum ölür toprakta, terk ederken bu anı.
Aslında her bir gidiş, bir doğuştur yeniden,
Kurtulur nurlu canlar, bu fâni, dar bedenden.

Gözlerini yumunca, açılır bin bir perde,
Derman süzülür gelir, deva olur her derde.
Hakla çarpan her yürek, ölümü düğün sayar,
Ebedî bir vuslatın neşesi, ruhumuzu sarar

Bir gülün soluşunda, gizli hikmet yazılı,
Herkesin bu kapıdan, geçeceği kazılı.
Korkma bu derin sesten, bu en sessiz şarkıdan,
Sadece uyanıştır, o en ağır uykudan.