Gece en koyu tonuna ulaştı...
Ölüme en kardeş olduğu anlarıydı, uykuların...
Bütün ruhlar yükselebildiği kadar yükselmişti,
Kristal pamukların bağrından göğe...
Nefes alıp vemelerimize bir tutam mutluluk, azıcık heyecan...
Güzel bir hatıra için girdiğimiz kapı...
Az ötesindeymiş meğer mahkum edildigimiz;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta