Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
"Zamansızdır Ölüm !!!
" Bu yalnız bir tespit değil, bir çığlık. Varlığın anlamını, köklenme umudunu kesen bir güçle karşı karşıya kalmak…
burada ölümün zamanla değil, anlamla çatıştığını
Çınarın yaprak dökmesi, sadece doğa yasası değil; içinde gizli kalan potansiyelin, serpilmeden yok oluşunun yasını anlatmaya çalıştım.
ayrılığın sessizliğinde yankılanan derin bir yalnızlık hissi vardır.
Gidenin yokluğunda sessizlik bile ağır gelir.
Hayattaki acıların bile bir tat bıraktığına, en azından iz bıraktığına inanırım.
Ama ölüm? O, ne tat verir ne tortu… Geride sadece varoluşun donukluğunu, bütün canlıların içini acıtan bir eksiklik bırakır.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta