Yelkovanların ucunda benliğine kapanan kapılar sallanır,
Sallanır bir hüviyetin şehirle olan münakaşası,
Gölgesiz kalan bir çocuksuzluğun hüznü mektuplarda saklanır,
Gençliğin ritmi belleksiz ahizelerde kalır,
Sokakların hançeresinde yeni yetme bir gülüş gamlanır,
Sırtına ulaşamayan belirsizlik yalnızca kendi gövdesine rehin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Muhteşem muhteşem muhteşem tebrik ediyorum sayın şair .
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta