Ben daha yokum, boşluklara bırakıldığım yerde kaldım.
Sevinçlerim kursağımda, bir yer bırakır hep bana.
Aradığım yollarımda sayısız barikatlar kuranlar utanın.
Savunmadım evet kendimi çünkü, kaldım çıkmazımda.
Donuk bakışlılar anlasın diye beklerdim belki beni.
Bilemezdim, nerden bileyim böyle iki bölüneceğimi.
Kargalar yol gösterici, rehber olarak görünmeseydi.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta