Yıldızlara öfke nöbetlerinde
Acının kavruğunda,bahanelerle
Şafağa köpürmezdim,
Kuş sesi seliyle
ererdim sabaha...
Yollara dillenmezdim
Ölümün efendisi, asfalt yüzümle!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




şiir yazmak sana yakışıyo
gayet güzel oya gibi
okuyucunun yüreğine
düğümsüz yumak gibi
dolaştırmadan işliyorsun
kutlarım
ses keskin , ifade gür...bir şiirde olması gereken temel unsurlar bunlar ve bu sizde fazlasıyla var...tebrikler.........
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta