Kaldırımda oturmuş bir insan benzeriydi o gece,
Düşlerindeki geçmişi düş geleceğiyle barıştırıyordu.
Kara gecenin meydan lambasına takılmıştı,
Ani bir irkilmeyle uyandı...
Kafasındaki virgülleri aralıyordu,
Bütün tezatlar sakız gibi yapışmıştı,
Ölüme yaklaşırcasına daraldı.
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta