Hoş geldin sevgilim... Yoruldun mu?
Geç otur; bak, kahven tam sevdiğin gibi, dumanı üstünde. Evet, evet; sade ve şekersiz. Evet, parmağımı batırdım.
Ben mi? Ben de yoruldum. İnsanlar... Yoruyorlar artık beni. Sıkıldım, onlardan uzaklaşmak istiyorum. Yok, takmıyorum merak etme;
Anlatamıyorum bu kör insanlara, anlamıyorlar!
'Gittiler' diyorlar, 'Yoklar artık, toprağın altında ikisi de...' Kahkahalar atıyorum arkalarından, ne kadar da aptallar! İşte buradasın, tam karşımdasın, gülümsüyorsun yine. Beşiğe bakıyorum; bebeğimizin minicik elleri kıpır kıpır... Sadece senin kokunu arıyor, ağlaması bu yüzden, biliyorum. Karnını doyurdum, altını değiştirdim, gazını çıkardım...
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta