Kan kustuğum gecelerin birinde, vazgeçtim seni sevmekten. Ve yokluğuna alışmaya çalışıyorum.
Kokun işlemiş sanki hücrelerime, Isot kokulu yokluğun.
Sana sevdalı, sana hasret bir bedeni taşıyorum.
Varlığını an be an yaşamak varken, yokluğunun derin boşluklarında kayboluyorum.
Dolunaya tutuldu yüreğim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta