Öldüresiye sevdiler Şiiri - Kamile İlbey

Gidenler fotoğraflarda kaldı, fotoğraflar ise kalanlarda.
Velhasıl kalan yarım, kalan eksik kaldı.
Şimdi tozlu raflarda sararmaya yüz tutmuş bir fotoğraf karesi anılarım.

Hayal meyal hatırladığım sesler hafızamda onlarda yalnız bırakır bir zaman sonra.
Tıpkı insanlar gibi.
Rüzgar eser tozu kalır, yağmur yağar kokusu kalır derler.
Peki ya insandan geriye kalan neden sadece acı.
Acıları gözyaşıyla yıkamak reva mıdır?
Krşkr sayısız bıçak yarası bedenimde olsaydıda ruhumun canı yanmasaydı.

Beden de ki yaralar kapanır kapanmasınada, ruhunu öldürdüğünüz birinin acısını ölüm dindirir.
Gündüze dert anlatamazsın, geceyi sabaha çıkaramazsın.
Boğazın düğüm düğüm olurda yutkunamazsın.
Öldüm der durursunda yaşamaya mahkum bırakılırsın.

Öldürüp da hayatta bırakmak reva mıdır?
Kurşun gibi sözler yerine sık bir kurşun kalbime, baharı görmeyen yüreğim düşsün yere.
Belki değerim bilinir kara toprak üstüme örtülünce.
Kaybetmeden bilmiyor insan sevdiğinin değerini, oysa ben kaybetmeden de biliyordum.
Ama hep kaybeden ben oldum.
Korkarak sevdim hep.
Kaybetmekten, kırmaktan, üzmekten, csnı yanarda gider diye üzerine titredim hep.

Beni mi? Beni öldüresiye sevdiler.
Önce hayallerimden vurdular sonra ruhumda kapanmaz yaralar açtılar.
Öldürdüler beni be öldürdüler.
Seve seve öldürdüler.