Öldüğüm o evde Şiiri - Murat Ülkü

Her gün öldüğüm o evde, duvarlar dert ortağım,
Kimse bilmez içimde kaç fırtına kopardım.
Gülüşlerim kefen oldu, her gün kendimi sardım,
Sessiz bir cenazeydi, kimse fark etmedi beni.

Gözlerimde fer bitti, yüreğimde derin sızı,
Kader diye alnıma yazmışlar bu yalnızlığı.
Söndü artık gönlümün o en parlak yıldızı,
Sahipsiz bir vedaydı, kimse görmedi halimi.

Şimdi bir avareyim, yollar bana dar gelir,
Gittiğin o günden beri, her nefes efkar gelir.
Suskunluğum dünyaya en ağır ihtar gelir,
Ruhumun mahşeriydi, kimse duymadı sesimi.

Tavanlar çöktü üstüme, odalar daralıyor,
Eski bir resmin köşesinde ömrüm karalıyor.
Hangi yana baksam hep bir yara aralıyor,
Kanayan bir yaraydı, kimse sarmadı yerini.

Aynalar yabancı bakışımı tanımaz oldu,
Dost dediğim gölgeler birer birer kayboldu.
Bahçemdeki en taze, en diri güller soldu,
Hazanda bir yapraktı, kimse bilmedi derdimi.

Geceler mi uzadı, yoksa güneş mi küstü?
Üzerime serildi o ayrılığın kürk büstü.
Sanki bütün dertlerin tam merkezi, tam üstü,
Virane bir şehirdi, kimse tutmadı elimi.

Muhannet sofrasında bir lokma huzur aradım,
Kendi içimde sustum, kendi kendimi taradım.
Ne bir liman buldum, ne bir kıyıya uğradım,
Fırtınalı bir denizdi, kimse çekmedi ipimi.

Uykular haram oldu, rüyalar hep karanlık,
Dünya dediğin zaten, meğerse bir anlık.
Gönlümde bitmek bilmez, bitap düşen bir darlık,
Kilitli bir kapıydı, kimse açmadı kalbimi.

Sitemim kadere değil, vefasız olanlara,
Yüreğimi yaslayıp, sırtımdan vuranlara.
Bin bir umut bağlayıp, savurup kıranlara,
Yıkılmış bir kaleydi, kimse görmedi bendimi.

Murat der ki bitmez bu gamlı hayatın izi,
Toprak örtecek elbet sonunda hepimizi.
Bir resim kalır geri, bir de kalbin közü,
Yarım kalmış bir öyküydü, kimse yazmadı sonumu.