Olan oldu bir kere Şiiri - İlyas Kaplan

Aslında hiçbir şey için
ne geçtir ne de erken.
Sadece bir kere geçiyoruz insan olmaktan.
Sadece yolculuğumuzda,
geçerken gördüklerimize,
geçerken şahit oluyoruz.

Kendisine kavuşmanın vuslat duygusu uyandırdığı
mekanlar vardır hani.
Şimdi
Her sokağını
adım adım gezdiğim bir kentteyim.
Kurgusuz düşlerimi
Düşürmüşüm kaldırımlarına
Bir avarelik kokuyor nedense
her bastığım kaldırım.

Ufkumu açan efsunlu bir dünyada
farklı bir serüven yaşıyorum.
Sonsuz hayaller,
biraz da savruluş…
Bir keşif yolculuğu içinde
beyhude bir şey uğruna yıllarımı harcayıp
sancılar çekiyorum.
nafile birkaç hatıra için.

*

Koca bir ömür bıraktım arkamda.
Belirli bir yaşın eşiğindeyim.
Bugün ölecek olsam, olabilir denecek.
Üstü kalsın diyebileceğim kadar yaşadım.
Mezar taşımda bundan sonra yazacak rakamlar
kimseyi şaşırtmaz.
Artık yaşamıyor oluşu kanıksanacak biriyim.

Derin yaralarım var.
Bir çoğunu iyileştirmek bir yana,
dokunamadım bile.
Korkularım var.
Önyargılarım var.
Komplekslerim var.
Kapris yaptığım, kalp kırdığım ,
dönemler de oldu.

Şöhretle sınandım,
kaybettiğim günler oldu.
Param bol olduğunda kaybettiğim sınavları
parasız kaldığımda fark edebildim ancak.
Pürüzsüz değilim.
Arızalı yanlarım var.
Çoğu zaman dağınık,
bazen dalgınımdır.
Nadiren dağıttığım olur.
Ayağımın kayacağını bal gibi bildiğim
zeminlerim var.

*
Suizanda bulunduğum, gıybetini ettiğim,
helalleşmekten utandığım dostlarım var.
Çok uzak gördüğüm günahların eşiğinde,
bocalarken buldum kendimi.
Övgüler aldığımda, utanıyorum,
çok utanıyorum…
Alkış aldığımda iki türlü utanıyorum.
Birincisi, zaten hak etmediğimi bildiğim için,
İkincisi, alkış beklediğimi sandıklarını sandığım için.

Yetişkin ve günahları olan bir insanım.
Öyle ki, bazen bana hayranlıkla bakan bir çocuğun
masum gözlerinin içinde erimeyi,
delicesine istediğim oluyor.
Geçmişimi üzerimden kirli bir elbise gibi sıyırıp
yürümek istiyorum,
çoğu kez …

Kulları şahit kılmak men edilmeseydi eğer,
yaptıklarımın hepsini açıkça itiraf edip
başka kimsenin,
ama hiç kimsenin benim hakkımda
benim itiraflarımdan daha ayıplı
ihbarlar yapamaz hale gelmesini isterdim.

*

Haykırmak istiyorum.
Öncesinde ve sırasında
Müslüman oluşumdan utandığım isyanlarım var.
Ama... Fakat... ve şimdi
burada vazgeçilmez bir bedenin içinde
yürüyor olmak
vazgeçiriyor beni tüm bu itiraflardan

Son nefesin dibine kadar üzerine titrediğim itibarım
tutuyor elinden itiraflarımın.
Ben bana sırdaş olarak kalıyorum.
Kendi içime kıvrılıyorum çaresiz.
Aynadaki ben
ve aynaya bakan ben
karşılıklı susuyoruz,
utana sıkıla,
bakışıyoruz.

Aynada gözlerinin içine baktığım adamı utandırıyorum,
utanıyorum o adamdan.
Gözlerimi kaçırıyorum gözlerinden.
Başka bir seçenek yok muydu diyesim geliyor.
Yaşadıklarımın hepsi kayıtlı, biliyorum.
Musalla taşına sessizce bırakılsın diye
beslediğim bedenime bakıyorum.
yazık ettin diyorum.
Yazık ettin kendine…

*

O cenazeye ettiğin kötülüğe bak
hiç acımadın mı
Hiç itirazsız
toprağa konulacak yüzümü seyrediyorum.
olmadı diyorum.
Sana hiç yakışmadı
Ayıp ettin
O koca kusurlarınla cebelleş şimdi.
Topraklaşmasını kabul ettiğin yüze değdirdiklerine bak...

Kalp grafiğini,
Yaşam belirtimizi gösteren çizgilerin iniş çıkışları
Huzursuz ediyor beni
Hayatın içinde de iniş çıkışlar gayet doğal
ve olması gereken şekilde.

Hayatı anlamlı kılan, o iniş çıkışlar
Bazen öyle sert düşer,
öyle bir ah çekeriz ki neye uğradığımızı şaşırırız.
Çok canımızı acıtmıştır bu düşüşler
Ama oturup bu düşüşün nedenlerini,
olabilecekleri, yapmamız gerekenleri düşündüğümüzde
bizi yukarı çeken nedenleri de bulur,
bu doğrultuda mücadelemizi sürdürürüz.

*

Yükselişlere şükrettiren inişlerim oldu
Ben bu zorluğu görmeseydim
bugünlere gelmek için mücadele etmezdim
dediğim anlarım da…

Hayatımın inişi…olarak değerlendirdiğim
bir çok olayı düşünüyorum
Neler yaşamışım.
Ne hissetmişim .
Peki, ya sonrasında
neler olmuş neler
Elimden gelse,
hatıralarımdan bir çoğunu ,
bir çırpıda silmek isterdim.

Geçmişe gömülü resimlerime bakıyorum.
Bu masum yüzlü çocuğa ayıp etmedin mi diyorum.
Kolundan tutup nerelere sürükledin çocukcağızı.
Hayıflanıyorum.
Hayatı yeni baştan yaşasam dediğim oluyor.
Çok sık ,
çoğu kez,
Ama olan oldu bir kere...

redfer