Ol(ma) Yolculuğu
Oldum demem
çünkü oldum diyen
kendi kapısını içeriden kilitler.
kapıyı aralık bırakırım,
rüzgâr girsin diye,
soru girsin diye.
Bilim
aklımın terazisi
ölçer
ama hüküm vermez.
Sanat
yüreğimin nefesi
taşır
ama bağlamaz.
Felsefe
yol levhası
“buradan da geçebilirsin” der
zorlamaz.
İnanç
çölde su gibi
sahiplenmez
susuzluğa anlam verir.
Ben
hiçbirini tek başına taç yapmadım
birlikte yürüttüm
biri aksarsa
diğeri beklesin diye.
Bedenim
titreşimden ibaret
bilirim
ama titreşimi sayıya hapsetmem.
Ruhum
isim istemez
etiket sevmez
yalnızca
dürüstlük ister.
İnsanlıktan
insan olmaya
yol alıyorum
Varış yok
çünkü varılan yerde
çürüme başlar.
Ben
yolum
adımım
Düştükçe
öğreniyorum
öğrendikçe
yeniden düşmeye razıyım
Çünkü
ol(ma)k
tamamlanmak değil
canlı kalmaktır.
Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi.
Kayıt Tarihi : 8.2.2026 20:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!