Okulda Dehşet Şiiri - Hamit Demircioğlu

Okulda dehşet..
On iki yaşında bir çocuk,
kalemle adını yazacağı yaşta
tetiğe uzanıyor eli.
Av tüfeği…
Bir çocuğun omzuna
dünyanın bütün ağırlığı bindirilmiş gibi.
Müdür vuruluyor, öğretmen vuruluyor
bir okul susuyor.
Tahtalar tebeşir değil
acı tutuyor artık.
Okulun önü de güvenli değil,
bahçesi de.
salıncakların gölgesinde karanlık.
“Eti senin kemiği benim” dedik,
sonra elimizi çektik hayattan.
Sevgi vermeden disiplin bekledik,
dinlemeden itaat istedik.
Kontrol edilemeyen çocuklar değil belki,
sahipsiz bırakılan vicdanlar bunlar.
Okulda silah olmaz evlat,
okulda korku da olmaz.
Okulda insan büyür,
umut filizlenir.
Bir çocuğun elinde
demir değil,
yarın olmalıdır.
Duy beni dünya,
duy beni memleket:
Bir çocuğu kaybetmek,
bir geleceği toprağa vermektir.
Okullar kalem kokmalı,
barut değil.