Canımı yaksın diye yanacaktım
Bu ateş ne diye söndürür beni
Kör edip terk edecektim
Kendi ellerimle kendimi vurdum
Kimseye bırakmadım, kıskandım
Çaresizlik bana vurdurur beni
Bende göremiyorum çocuklarımı
Bin yıldır
On bir yıldır
Bilmem ki kaç asırdır
Bana yüz asırdan fazlaymış geldi
He diyemez oldum isteklerime
Yalnızlıkta saklıdır biz
Yalnızlıkta saklıyız
Aslında biz biz değiliz
Biz saklananız
Görünmeyeniz
Olmak istediğimiz
Üşürsen bir kış günü
Soğuktan
Titreyecek olursan
Ve ısınacak bir ev bulamazsan
Yanıma gel
Evime gir demeyeceğim
Neyi bekliyor bu bekçi
Gecenin öbür ucunda
Hâlbuki biz bu ucundayız
Neyi bekliyor bu karga kuşu
Ceviz ağacının en tepesinde
Ceviz de benim ağaç da
Kaç dünyam var bilmiyorum
Ardı ardına yıkılıyor
Bir dünyam daha yıkıldı
Yıkılsın yıkılası ya
Nasılsa alıştım biraz
Konuşup kendi kendime
Kimse farkında bile değildi üşüdüğümün
Oysa donmaktaydı parmakalrım
Ayaklarım da kopmuştu sanki
Hissetmiyordum
Ağıtlar boğazımda patlamaya hazırdı
Sen de sımsıcağım sanıyordum memleketim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!