Ben de tanrıya inansaydım
Ayaklarım var yürüyorum
Ağzım var bağırıyorum
Kollarım var tutuyorum
Diye şükrederdim
Bir kulağım sağırsa
Bütün yıldızlarını kopar gökyüzünün
Kopar ve at
Bana inat
Bensizliğe inat
Geceye inat
Güzele inat
Hiç Akdeniz mavisi
Dalga gözlerini yazmadım
Senin gözlerin yeşil olsa
Zifir ne
Zeytin ne
Kömür ne
Birazcık benzettiler sonunda beni insana
Ağzım
Burnum
Gözlerim ayaklarım
Düşüncem ellerim
Duygularım tas tamam
Telefonunda var
Adresinde
Yine de konuşmak yasak
Arayamam
Konuşurken sevmek
Konuşurken şakalaşmak
Ve yağmur yağıyordu
Kardan beyaz duygularıma
Korunmak aklımdan geçmiyordu
Eriyordum
Sen ihanet etmiştin sevdama
Neyin önemi vardı
Bir akşam sessizliğinde
Faşistçe bir selam verdi
Arkasından silahını ateşledi
İyi nişancıydı
Öldürdü öldürdü sevdiklerimi
Öldürdü benle beraber
Yaşam
Ölüm kadar huzur verici değil
Sevdiğine
ve yaşadığına değmiyor
Belki çekici
Cazibesi var
Eğer
Uzaktaki çam ağaçlarının boyu
Parmağım kadar olsaydı
Belki üzülmezdim, çünkü o zaman asamazlardı beni
Şimdi istesem de öleceğim
Baharın gelmesi uzak
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!