Öksüz Ve Yetim Şiiri - Serpil Koçar

Öksüz ve Yetim

Anne baba sevgisinden yoksun
Büyüyen çocuklar,
Bana göre öksüz ve yetimdir.

Zamanla öğreniyor insan
sevgiyi ve şefkati,
Ama yüreğimde kanayan yaralarım kapanmaz ki
İçimde büyüyen o derin yalnızlıkla…

Yanılırız bazen
Masum duygularla güvenip gittiğimiz İnsanlarda .
Bizi yaralayıp yüzüstü bırakırlar.
Yüreğimiz kanar sessizce.

Benim babam bana hiç sarılmadı.
Annem
Sevgisini hiç hissettirmedi.
Ben büyüdükçe yaramda büyüdü içimde
Kapanmayan kocaman bir boşluğa dönüştü.
Yıllarca sustum, ağlayamadım çoğu zaman
Ama gözlerim içimdeki yangınları sakladı.
Benim her gülüşüm, her kahkaham
Maskelerle örtülmüş sessiz bir çığlıktı

O gece
Annemin kucağına usulca sığındım.
Sev beni anne, okşa saçlarımı…
Çok hastaydı ruhum ihtiyacım vardı sevgisine.
Ben de sevilmek istedim.
Ama hiç okşanmadı saçlarım.
Sadece şaşkın gözlerle izledi beni.
Saatlerce ağladım kucağında.
Ama o farketmedi bile akan göz yaşlarımı.

Oysa ben de bir anneydim,
Benim de çocuğum vardı.
Kocaman bir kadındım annemin gözünde
Ama ruhum annemin sevgisini arıyordu.

Ve sonra
Delirdin mi? dedi usulca annem.
O söz paslı bir çivi gibi saplandı o gece yüreğime.
İçimdeki boşluk daha da büyüdü.
Yaralarımın üzerine sanki tuz bastı
Canım öyle bir yandı ki anlatamam

Bir gün kapanır mı bilmiyorum bu yaralar,
Ama her şeyin daha farklı olmasını çok isterdim.
Sevilmek gibi mesela...