Öksüz adam Şiiri - Dağlar Özügüç

Anasının sesi gelirdi bazen rüyasına
Sayıklar, kalbi yerinden çıkacak gibi çarpardı
Uyanınca yastık ıslak olurdu
Uyku onun için sanki hesap vermekti
Yaşadıklarını gece eksiksiz hatırlatırdı
Unutmak sandığı şey
Sadece ertelenmiş bir hatıraydı
İçinde konuşulmayan cümleler birikirdi
Söylenmeyen her söz, onda biraz daha ağırlaşırdı
Aslında naif ve kırılgan bir yapısı vardı
Güçlü görünmekten yorulmuştu
Ama kimseye yorgunluğunu belli etmezdi
Gecenin yükü çökünce göğsüne sessizce
Özlem dediğin, dili olmayan yara
Bütün benliğine hakim olur onu sarardı
Gündüzleri güçlü durmayı öğrenen o öksüz adam
Gece olunca bütün savunmaları düşerdi
Bir çocuk kalırdı içinden hiç büyümeyen
Üstelik sarılacak hiç kimsesi olmayan