Gece, öksürdü yine
Tüm insanlığın yüzüne
Tüm insanların hüznünü
Öksürür mü deme!
Öksürür, öksürür hem de
vakitsizce gece öksürünce
O korku volkan gibi için içine püskürür...
Toprak, öksürdü derinden yine
Yüz yıllık kiniyle insanlığın yüzüne
Sonra geceye bulaştı öksürük,
Toprağa taşa ay ve güneşe
İçimizdeki kor yangın ateşe.
Ardından kentler, mabetler, öksürdü
İçimize dev volkanlar püskürdü
Canımızdan canlarımızı gotürdü
Ve denizler öksürdü birden
Koca buzdağlar koptu yerinden
Ağaçlar öksürdü, kızılçam ormanları
Yandı kül oldu kalmadı dalları budakları
Hayvanlar kuşlar börtü böcek öksürdü
Çaresizlik her canlıyı otağında diz çöktürdü
Ve öksürdü insan
Öksürdü ansızın zaman
Öksürdü acılarımız
Öksürdü anılarımız
.
Öksürdü gece
Öksürdü hava su toprak ateş
Ve öksürdü ölüm
Bir rüya beldesinde
Öksürdü Maraş depreminde!..
Dilaver Öztürk
Kayıt Tarihi : 17.3.2023 11:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiirde önce pandemide insanlar öksürüyor ardından bu pandemi insandan doğaya bulaşıyor ve en sonunda da yer küre de öksürükten nasipleniyor... Deprem olarak yer küre de öksürüyor... 80 lik dedelerin asırda yaşamadıkları bu aksiyonu 7 yaşında kızım yaşadı da ona üzülürüm. Ve tüm bu sancılı süreçte oğlum dünyaya geldi.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!