Oksijensiz İyileşme Şiiri - Huban Asena ...

​Görünmez bir laboratuvarda teşhis kondu,
Kimse bakmadı ruhunun flu röntgenine.
Sen, her gece yastığa gömülen o yüzde,
Kendi kıyametini hücre hücre ördün.
Bir tümör gibi besledin içinde söylenmemişleri,
Boğazında düğümlenen her harf, habis bir kitleye dönüştü.

​Çünkü sessiz ağlayış, ruhu içten kemiren bir kanserdir.
Sustukça beslenir o malign yapı,
Yutkundukça metastaz yapar umudun en beyaz yerine.
Konuşsan, kusacaktın zehri dışarı,
Vücudun atacktı bu yabancı maddeyi,
Ama sen, dudaklarını birbirine mühürledin.

​Kanında dolaşan savunma hücreleri bile tanıyamadı düşmanı,
Çünkü düşman, bizzat senin suskunluğundu.
Her "İyiyim" deyişinde bağışıklığın biraz daha çöktü,
Her sahte tebessümde, enfeksiyon kalbine yürüdü.

​Ciğerlerin yanarken hava diye değil,
Sözcük diye çırpınıyordu aslında.
Oysa haykırmak, o yakıcı ilacı damarlarına zerk etmekti.
Biliyordun;
Nefesini tutmak, kendi elinle kemoterapiyi reddetmekti.
​Belki de korktun iyileşmenin yan etkisinden;

Sesin titreyecekti, duvarların yıkılacaktı,
Belki saçların dökülmeyecekti ama,
Yüzüne yapışan o güçlü maskeler düşecekti birer birer.
Bu çıplaklıktan kaçmak için reddettin tedaviyi.

​Şimdi nabzın yavaşlıyor o steril karanlıkta,
Monitördeki çizgiler düzleşmeye mahkum.
Ve sen, iyileşmenin vereceği o sancılı hayattansa,
Yok oluşun o soğuk ve sessiz uykusunu seçiyorsun.