Yoktan var eden mevlâm
Can vermiş bir çiçeğe
Ömrü dolan ağacı
Anlamamak ne acı
Bir hayatın sonunda
Ne ben kimsenin yüzünü güldürebildim,
Ne de kimse benim yüzümü güldürdü.
Ne ben o duygularımı öldürebildim,
Ne de o duygular beni öldürdü.
İki cami arasında kalmış beynamaz gibi,
Bir yıl daha geçti kalan ömrümden
Farkı olurmu bilinmez,bugünün dünden
Alacağı kaldımı ki feleğin benden
Şükür olsun,hamd olsun yüce Allah'a
Kavuşturdu yeni yaşa yeni sabaha...
Puslu bir Nisan ayında,bıraktın bizi
Mahzun bıraktın hep kalbimizi
Gözyaşlarıyla hatırlarım ben mazimizi
Yokluğun ne kadar zormuş be BABAM.
Koskoca yirmi iki yıl geçti aradan
Her daim olduk,teşkilatın neferi,
Bayrağı götürmek için her an ileri,
Yolumuza engel olsa da birileri,
Yakındır adanmışların mutlak zaferi.
Lidere güvendik yola çıkarken,
Başımı yastığa koyduğum anda
Kaybolur giderim o küçücük zamanda
Sen beni düşümezsin söyle ne var aklında
Çok vicdansız zalimsin biliyorum ben
Beynimden attım ama gönülden atılmıyor
Uzanmak istedim sana uzanmadı ellerim
Yanımdan ayrılma sakın çünkü seni özlerim
Senden başkasını inan görmez oldu gözlerim
Hiç beni düşünmüyor şu vicdansız sevgilim
Yanımdayken mutluyum ben yokken dünyam yıkılır
Yalnızlık yaşam şeklim, yalnızlıktır kaderim
Yalnızlık dört iklim,yalnızlık en büyük hünerim
Yalnızlık gizlim,yalnızlık saklım,yol gösteren fenerim
Biraz daha sabredin belki size dönerim...
Zaten yalnız değilmiydim dünyaya geldiğimde
Ne güzel yıllarmış birlikte andık,
Kendimizi her an geçmişte sandık,
Bazı simaları unutsakta,hemen tanıdık,
Yıllar dostluğumuzdan hiç çalamamış,
O günlerin yerini hiçbir şey alamamış.
Yeter artık yeter ya
Gelmeyin üstüme
Artık dayanacak gücüm kalmadı
Bırakın beni kendi halime
Yalanla dolanla ve riya ile
Bir arada yaşayamam ben
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!