Solgun renkli bir sonbahar akşamı gibi geçiyor
Ömrümüzün en güzel geçmesi gereken yılları.
Hatırlanacak pek fazla
Güzel anılarımız yok bizim.
Sadece diğerlerinden
Biraz daha az acılı geçen günlerimizden,
Ey vefasız!
Bir gün sana
“Şimdiye kadar kim seni en çok sevdi ”
Diye sordukları zaman,
Yüzün kızarmadan, kekelemeden
Kalbinin sesini dinlemeyerek
Ve ihanet oldu ayrılıklar,
Çekilmez bir dert oldu sensizlik.
Bir son, bir çıkmaz sokak.
SEN YOKSUN ARTIK!
Düşünmek getirir mi ki seni?
Gelirmisin 24 saat düşünsem seni?
Gidiyorsun,
Beni böyle bir başıma sevgisiz
Ve yapayalnız bırakarak gidiyorsun.
Başımı duvarlara vuruyorum.
Tırnaklarımla yolları deşiyorum,
KALMIYORSUN.
İlk defa başıma geliyor bu
İlk defa böyle delice özlüyorum.
Anlıyorum hasret acısını
Konuşamamanın sancısını
Özlemin o garip tadını
ANLIYORUM! ...
Merak ediyorum
Seni düşünüyorum
Neredesin, kiminlesin
Ne yapıyor,
Ne düşünüyorsun?
Bilmiyorum – çıldırıyorum.
Boş boş bakıyorum hayata
Çıkarsızca, umarsızca
Rezillikler arenasında
Hiç tepki göstermiyorum.
Boş ver diyorum, boş ver dünyayı,
Hangi kapıya gitsem
Kıyıya vuran hırçın dalgalar
İsmini fısıldıyor.
Ay, gökyüzünden senin o tatlı yüzün gibi
Bana gülümsüyor.
Bu nasıl sensizlik,
Bu nasıl cehennem,
Bilmem bu kaçıncı yargılanışım?
Boşuna mı sevdim ben bu dayanılmaz acıyı.
Her seferinde hasret ve özlem,
Her seferinde tonlarca umut:
DİZBOYU!
Artık sonuna geldik ey! martıların
Ayın şavkı vuruyor denize
İnsanlar gülüp eğleniyor.
Seni düşünüyorum yine.
Ve aniden bir damla düşüyor
Gözlerimden denize.
Efkarımı dağıtmıyor şu içtiğim sigara
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!