Oğuldan Babaya Şiiri - Nimet Öner

Oğuldan Babaya

Babamın Gözlerine Bıraktığım Son Bakış
Baba,
adımı söylediklerinde
dönüp sana bakmadım.
Bakarsam,
gücüm senden taşar diye korktum.
İp boynuma değdiğinde
soğuk değildi baba.
Asıl soğuk olan,
senin susuşundu.
Beni senden önce aldılar.
Biliyorum.
Bunu istemediğini de biliyorum.
Bazı geceler
babaların sözleri
duvara çarpıp geri döner.
Ayaklarım yerden kesildiğinde
ilk seni düşündüm baba.
Görme, dedim içimden.
Ne olur görme.
Gördüğünü hissettim.
Bir evlat,
babasının yüreğini
görmeden de tanır.
Canım giderken
sen ayakta durdun.
İşte o an anladım
Beni değil,
senden sonrasını
taşıyordun.
Boynumda ip varken
adımı değil,
soyumu düşündüm.
Çünkü sen vardın baba.
Bir duruş gibi.
Bir dağ gibi.
Gözlerim karardı baba,
Sana kırılmadım.
biliyordum
beni sana seyrettirenleri
affetmeyeceğini iki cihanda da.
Son nefesimde
şunu haykırdım dünyaya
Babam benden sonra yürüyecek
Dimdik.
Ve yürüdün
Seni asmaya geldiklerinde
ben zaten çoktan gitmiştim.
Senin boynuna ip geçtiğinde
utancı bu toprağa bırakmıştım.
Eğer bir gün
adımı anarlar da
seni hatırlamazlarsa
eksik anlatırlar.
Ben senden önce öldüm baba.
Sen benden sonra
bir halkın hafızasında
yaşamaya devam ettin.
İpler bizi ayırmadı.
Sadece zamanı ikiye böldü.

Azra Nimet Öner