Öğretmenim - I Şiiri - Hilmi Eren

Öğretmenim sabah erken,
Görünür okul yolunda.
Koşar okula giderken,
Hakk’ın kelâmı dilinde.

Okul kapısında bekler,
Karşılar her birimizi.
Yüzünde açar çiçekler,
Yok eder kederimizi.

Kapılırız rüzgârına,
Enerjisi hiç azalmaz.
Hazırlar bizi yarına,
Bugüne takılıp kalmaz.

Bazen bir türkü tutturur,
Sıkıcı anında dersin.
Sıkıntıyı unutturur,
Bu ders hiç bitmese dersin.

Arada bir dalar gider,
Bir hüzün kaplar yüzünü.
Aklına düşer yetimler,
Sis bürür iki gözünü.

Her yeri okulu bilir,
Dağı, bayırı, ovayı…
Anlatacak bir şey bulur,
Böceği, kuşu, yuvayı…

Değer verir sözümüze,
Hiç usanmaz dinler bizi.
Güven verir özümüze,
Rahatlatır kalbimizi.

Öğretmenim yoruldun mu?
Neden artık koşmuyorsun?
Sakinleştin duruldun mu?
Dinliyor, konuşmuyorsun.