Savaşmadı,
o da bekledi sadece.
Karşılıklı iki yolun
iki ayrı tarafında,
hangimiz daha önce gelir
diye bekledik.
Ne o geldi
ne ben gittim.
Kaldırımlarda sekerek yürüdüm,
bir yandan ağladım.
Seviştiğimiz her anın içine
bir misket yuvarladım.
Sürpriz yumurtadan çıkan
bir balık kadar kederliydim.
Unutulmuş değildim;
ama artık görmeye tahammül edemiyordum.
Ne bir çöp kutusunda huzura erebildim,
ne bir anahtarlığın gözdesi olabildim.
Çünkü görseydi
gözbebeklerimizden fışkıran gerçeği,
o da ağlardı.
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 00:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ne çıkacağını hiçbir zaman bilmediğimiz, bazen hiç yerimizin olmayacağı bir bahçede hissettiren; mutluluktan bilincimizi kaybettirirken en ihtiyaç duyduğumuz anda aşktan korkmamız gibi. Acıdan kavranırken bir şiir yazmak kadar rahatlatıcı. Başkalarını bilmem, ama beni en çok kıyısında ağladığım bir liman heyecanlandırırdı. Evet, ilk kıvılcım insanlardan. Ama o yangından çıkan her renk ateş benden.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!