Kimselere değil, öfkem, isyanım,
Kör cahilliğime, kısır döngüme!
Milleti mazimi neden nisyanım?
Hıncım yüreğime, hıncım kendime!
23 / 05 / 2009
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bütün öfke ve kinleri döndürebilsek çıktığı yere, herkes kendi içindeki şeytanla uğraşsa, cenneti dünyada yaşardık galiba.. Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta