Öfkeli Yanlızlık Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Bir şarkı takıldığında dudağına,
bir şiirin içinde bulduğunda kendini;
bir manzara cezbedince gözlerini,
bulacaksın beni
dilinle dudağın arasında.

Şimdi hasretin kıyısındayım;
dilimin en kaygan yerinde
kelimelerimi kaybediyorum.
Sessiz bir çığlık,
öfkeli bir yalnızlık…
Saatin kadranında hayaller;
avuçlarımda eriyor umutlar.
“Neden?” dediğim bu kaçıncı soru,
kaçıncı acı;
hissiz ve takatsizim.

Bedenimde yokluğun çıbanları;
acı, acıyı doğuruyor
ve ben yine vicdanımla sınanıyorum.
Dur diyemiyorum;
neden durmuyor acılar, neden?

Ben gençliğinin baharında
umutlarını kaybetmiş
o kız çocuğu
(erkek çocuğu).
Büyümeyi reddede ede büyüyorum.

Susmanın gölgesinde,
acının ayazında;
bileklerimde esaretin zincirleriyle
yıllarım böyle geçiyor.
Gözlerimin mercan maviliği soluyor.
Nedenler, niçinler içinde
“iyikiler” arıyorum;
mutluluk kayıp,
umut yok.
Hasret sancılı.
“Unut,” diyor beynim, “unut;
o seni hiç sevmedi.”
Ama ben,
camdan bebeklerimi hâlâ avutamıyorum.

Yüreğimde bir fırtına;
dilimde öksüz bir kelime.
Yutkunup konuşamıyorum.
Yalnızım.
Yalnızım.
Çok yalnız.

Karanlığın içinden bir ışık arıyorum;
adı konmamış,
dokunsam kırılacak kadar narin.
Gecenin cebinde saklı
bir sabah belki…

Adımlarım yarım,
izlerim silik;
kendime bile geç kalmışım.
Aynada yüzüm değil,
yorgunluğum bakıyor bana.

Her cümlem eksik,
her gülüşüm ödünç;
birine yaslansam
hâlâ korkuyorum düşmekten.
Kalbim hâlâ çocuk.

Ellerimle tutamıyorum artık
ne zamanı,
ne insanları,
ne de kendimi.
Bir yanım kaçmak istiyor;
bir yanım kalıp direnmek.
İkisi de yoruyor.

Geceler uzadıkça
içimde bir yer
inatla yaşamayı hatırlıyor;
küçük ve kırık.
Ellerim titreyerek de olsa
tutacağı bir umut istiyor;
küçücük,
minicik bir umut.
21.01.2026 09:21