9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Karanlıklar çöker iken, odamın taş duvarına,
Gece benim, çile benim, dert benimdir artık ey yar,
Bütün eski hatıralar, canlanıyor kör şafakta,
Bir kez daha görüyorum, uykusuzluk neymiş burda,
Her yönüyle, üstüme hep geliyor bu koca devran,
Ama nasıl uyunur ki, kabusların en başında,
Tam yatağın ortasında, dönüp durup daldığın an.
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta