Odaların Sessizliği Şiiri - Adnan Deniz

O hırçın ve su gibi akıp giden yıllardan sonra, sessizliğe bürünen evimizin içinde günlerimiz, yaşadığımız o güzel hatıralarla geçiyor.
Bir zamanlar her an dolup taşan o koskoca evler şimdi alabildiğine bomboş. Artık evlerde herhangi bir otoriteye de gerek kalmadı. Şimdi her biri başka şehirlerde yaşayan çocuklarımız, bizim bir zamanlar yaşadığımız hayatın heyecanını ve hazzını yaşıyorlar. Bizler geçmişin anılarını terennüm ederken, geleceğin torun sevgisinin mutluluğunu hissediyoruz.
Keşke odaların dili olsa da konuşsa... Hayallerimizi, güzel günleri bir bir anlatsa. Çocuklarımızı nasıl büyüttüğümüzü, kaygılarımızı, umutlarımızı dile getirse. Her akşam iş dönüşü onları görebilmenin mutluluğuyla eve doğru yola çıktığımız günleri unutmasa.
Şimdi ise eve her gelişimizin özlem dolu olduğu; fakat onların mutlu olmasının bizi de mutlu ettiği bir dönemi yaşıyoruz. En güzeli nedir, bilir misiniz? Her akşam bizleri arayıp sormaları... Bu koskoca odaların sessizliğini bir nebze olsun doldurmaları...
Ama yetiyor mu? Asla.
Bizler bu evlerin sessizliğine alışkın değiliz. Odalar ne kadar boş görünse de, içimiz onların varlığıyla dolu. Çünkü çocuklar uzaklarda olsalar da, kalbimizin en güzel köşesinde yaşamaya devam ediyorlar.