Gece, ıssız karanlığı ile doldururken ruhumu
Sessiz ve düşlerle dolu bu insan
Yudumluyordu kırmızı şarabını.
Elinde sigarası dmanlandırıyordu,
Odayı;
Sonra açıldı kapı, soluk bir ışık sızdı.
Bu şarap ve duman kokan
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta