Ben bir adam sevdim,
yüreği güzel…
Kalbi konuşurken gözleri dolan
Gülüşü yarım,
bakışı tamam olanlardan.
Onlar hiç biz olamadılar,
ama hep biz gibi sevdiler.
Yan yana gelmeden
omuz omuza direndiler hayata.
Ayrı şehirlerde farklı yalnızlıklar yaşadılar,
aynı gökyüzüne bakıp
farklı gecelerde ağladılar.
Adam her gece
“belki bugün” diye uyudu,
kadın her sabah
“olmaz” diye uyandı.
Ama ikisi de biliyordu:
Bu sevda yalandan değildi.
Gerçek sevgiydi..
Adam,
kadının yokluğunu ezberledi.
Sesini hatırlamak için
sessizliğe kulak verdi.
Bir mesaj gelmese bile
telefonu elinden bırakmadı.
Çünkü beklemek de
sevmekti onun dilinde.
Kadın,
adamın sevgisini
bir yük gibi değil,
bir emanet gibi taşıdı.
“Yakınımda olmasa da” dedi,
“kalbime zarar vermeyen
tek adam o. Tek Aşk o dedi..
Bu bir masal değildi,
çünkü sonu yoktu.
Bu bir hikâyeydi,
çünkü yaşanmıştı.
Ve bazı hikâyeler mutlu bitmez,
sadece gerçek olur.
Adam hâlâ sever,
kadın hâlâ bilir.
Kavuşamadılar belki,
ama eksik de sevmediler.
Çünkü bazı aşklar
nikâhla değil,
zamana direnmekle kutsanır.
Bazı sevgiler
sarılmakla değil,
gitmemekle büyür.
Ve işte bu yüzden…
Ben çok sevdim.
Bir adam sevdim.
Yüreği kalbî güzel.
Kavuşamadım.
Ama bu aşk…
Gerçekti. Gerçek Sevgi gerçek Bir Aşktı
Biz söz verdik bu dünyada KAVUŞAMADIK Ama, olsun be, öbür dünyada Seninim
AYGÜL ZADE ✍🏻..
Kayıt Tarihi : 23.1.2026 18:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!