Hayat yataktan akıyor ve yastıktan dikeliyor umrumuza,
Yaşıyla türdeş sınırlarının sızısıyla erteleniyor sabahlar, aynalarımıza.
Tükenmişlik sendromunun ekmeğiyle banılmış, tükenmeye yüz tutan çikolata;
İyi kalpli dudak kenarında o çikolata, yuva kurmuş tembel koltuğa.
Evinin kalbi olmalı, çünkü tembel bir ışığa seğiriyor,
Sofrada pilav ve turşu, kokusuyla siniyor rutubetli odaya.
Yatak kırılmıştı ve yatıyordu hâlâ...
Yollarımız burada ayrılıyor,
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.
Devamını Oku
Artık birbirimize iki yabancıyız.
Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa
Her şeyi evet, her şeyi unutmalıyız.
Her kederin tesellisi bulunur, üzülme.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta