Kevnü Makana Sığmayan Yar
Kararsa da ufuklar, sönse de bütün ışıklar,
Bilesin ki tükenmez kalbe ümit fısıldayanlar.
Gönül evini temiz tut, yeise düşme sakın;
Yalnız değilsin, üzülme, o var.
Gökler kubbe olsa, yeryüzü dar gelse cana,
Sonsuzluk dar gelir O’nun yüce şanına.
Kevnü makana sığmayan o sonsuz kudret,
Lütfuyla tecelli eder her bir cana.
Kâinatı kuşatan, sığmazken hiçbir yere,
Bir teselli fısıldar dertli, mahzun gönüllere.
Yere göğe sığmayan o en büyük sevgili,
Kalbine sığan o yar, şifa olur her kedere.
Kul feryadını etse, duyulmaz sanır sesler,
Oysa her bir nefeste O’nun rahmeti gizler.
Karanlık gecelerde, kimsesiz kaldığın an,
Seni yalnız bırakmayan bir el, kalbini besler.
Ümidini kesme hiç, rahmet kapısı açık,
Kuluna şah damarından daha yakın, apaçık.
Yüzünü O’na dönen mahrum kalmaz hiçbir an,
O’nun sevgisi sonsuz, O’nun sevgisi apaçık.
Kayıt Tarihi : 15.05.2026 15:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!