O Ulu Kişi Şiiri - Kasım Kobakçı

O ulu kişi,
Eski pir misal,
Söğüde eştir,
Asırlık gövde,
Gece çökünce,
Hüznü tatmadan,
Terk eylemek güç.
*
Şüphe duymayız,
Öz pınarlardan,
Yudumlar durur,
Hep, ortak kökten,
Sürgün ile dal,
Ata ile döl,
Pir ile mürit.
*
Eşin meçhuldür,
Kızın, yavrun sır,
Kesin sezgim şu,
Ritim saçar o,
Türkü çığırır.
*
İlk doğan nefes,
Eser üretir,
Bizi aşmıştır.
*
Kuşku duymayız,
Biz ile söğüt,
Asil kökenli,
Zulme karşıyız,
Issız yollara,
Kafiye ektik,
Can kattık söze.
*
Zorlu felaket,
Ortak güzele,
Vurulduk fena,
Tekne battı bak,
Tüyler kopardım,
Ak ak, kıl yaydın,
Nehre karıştın.
*
Gökten inen nur,
Yüce dağlarda,
Yeşeren umut,
Yarın, çok aydın,
Taze goncalar,
Güzel kokacak,
Bahar gelecek.
*
Bulutlar ağlar,
Vadi şenlenir,
Dereler coşar,
Sevgi nehrinde,
Yıkanır ruhlar,
Gönüller rahat,
Dertler silinir.
*
Sonsuz ufukta,
Güneş doğacak,
Kara kış bitti,
Buzullar erir,
Kuşlar ötüşür.
*
Destan yazılır,
Tarih şahittir,
İzim kalacak.