O Kapkara İzler Şiiri - Kasım Kobakçı

En geniş evreydi bu,
Şu ana dek, beklediğim,
Bir köşe diledim, daha loş,
Loştu haricim.
*
Var oldu keyfince,
Cübbeliler görünmeden,
Son yudumunu içerken, rastladım şahsıma,
Adetim olmayan, bir şerbetin.
*
O beyhude, zift aroması,
Kontrat mühürledik, berimdeki boşlukla,
Dilemezdi sual,
Ve söyledi.
*
Daha loş, bir iz sürerken,
O loş şafakta,
Kayaların gürültüsünden dahi, ırak bir mevkide,
Atıldım efsunuma.
*
Bir zerre pırıltı,
Bir zerre ahenk,
Sisli örtülü nazarlarım,
Beliriyor işte, Kara Vadi.
*
Arşınladım hülyalarımda yollarda,
Zindana indim, kımıldamayan çarkla,
En dip, en varılmaz geçitlerde,
Elde etmek için, mühürlü damgalar.
*
Duvarlara kazınmış, o lekeler,
Sanki bana fısıldayan, bir lisan,
Okunması yasak, manası yitik,
Hepsi birer, kör düğüm.
*
Takip ettim, o ince çizgiyi,
Kaderin ördüğü, ağ misali,
Her virajda, yeni bir muamma,
Çözümsüzlük tek çare.
*
Sona yaklaşan, o titreme,
Ruhumun derininde, yankı,
Bulduğum şey, kayıp değil,
Kendimden, bir parça belki.
*
Ceplerime doldu, o gölgeler,
Dönüşü olmayan seferde,
Artık pusulam şaştı,
Yönüm, o kapkara izler.