Annemin dört kızı var
Daha ne bir gün işaret parmağıyla
Ahh seni seni der gibi parmağını kaldırdı
Ne de, olur ya, düşerken hani
Bir çığlık sesi çıkardı
Kucağına alırken bile
Ben çocukları hırçın severim
Ağır ağır çıkacaksın bu merdivenlerden
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta
Devamını Oku
Eteklerinde güneş rengi bir yığın yaprak
Ve bir zaman bakacaksın semaya ağlayarak
Sular sarardı yüzün perde perde solmakta
Kızıl havaları seyret ki akşam olmakta




Ben yokken, kardeşim yokken
Ablalarımız da yokken
birgün sizin kadar birikebilmek sizin kadar coşabilmek umuduyla.Yorum yapmak ne haddime .Ağzı açok bir hayranım sadece...Saygılarımla..
Şiir , deneme , roman....
Hepsi de yaşam tanıklıklarımızı aslında kağıtlara dökmek , bugünden kendimizden bir iz bırakırken beyaz sayfalara , aslında bir insanlık tarihi kesitini aktardığımız bilgisi ile yazmak yazmak isteği yükselen her gün.
Amma da garip bir cümle oldu değil mi, kurulumu açısından:)))
Ancak şimdi, biçimci davranıp sonradan düzeltme, toparlama yapmadan aktarmak, istedim ve olduğu gibi bıraktım cümleyi. Çünkü o kadar farklı şeyi içiçe düşündürdü ki şiir, çıkıverdi klavyeden düşünme hızında içiçe kelimeler.
Aileler, ailelerimiz.
:)
sevgilerimle
aynur özbek uluç
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta