Benim gibi üşümüş, sarı yapraklar düşmüş,
Ellerim ceplerimde, bir parktayım bu akşam.
Yıllar gibi erimiş, üstü yer yer delinmiş,
Düğmeleri dökülmüş, bir ceket var üstümde.
Üstünde karlar kaplı, madeni siyah saplı,
İçinde çöpler saklı, bir bidon var ilerde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta