O Diye Başlıyordu Şiiri - Niyazi Tuncer

O diye başlıyordu dilin zekatı gibi
Eriyordu sırrına biraz hayret ederek
Biraz dediysem hani azın on katı gibi
Uçuyordu adeta kendini kaybederek

Sıradan değildi bu korkuyordu kendinden
Alev alev yanıyor susuyordu sadece
Bir çıkış arıyordu cevaz alıp son dinden
Yapılan her yoruma susuyordu sadece

Mıhlıyordu kalbini gönüllü mahkum gibi
Ellerini uzatıp kelepçe istiyordu
Belki yağmur tanesi belki çölde kum gibi
Bir kaşık verildikçe o kepçe istiyordu

Cennet kokulusuydu öylesine bahtiyar
Dört nala şaha kalktı adeta Burak atı
Rabbinden dilediği belki beklediği yar
Belki de onun için geçiyordu sıratı...

kurtbey / istanbul