O An Şiiri - Eyüp Beyhan

Hayat, bir anın derin kuyusudur,
Zaman, avuçtan taşan ince bir an,
“Ol” denildi mi oluverir o an,
evren boyun büker,
kaderin tüm kapıları aynı anda açılır o an.
Ve bütün can,
bütün nefes,
bütün sır
tek emire ram olur o an.

O an,
göğe bıraktığın bir kuş gibi
içinden bir sır yükselir.
Suskunluğun,
kendi yankısından utanır da saklanır.

İnsan,
karanlığın içinden geçtikçe
ışığın yükünü anlar.
Bir çakıl tanesi kadar yalnız,
bir çağ kadar ağırdır yüreği.

Zaman,
kendi gölgesini aşamayan bir nehir gibi
durur eğik alnında.
Ve bilirsin,
hiçbir rüya
gerçeğin öfkesini susturamaz.

Toprak,
senin ilk evin, son sözündür.
Orda kabarır kaderin hamuru,
acı, seni yoğurur
yeniden doğsun diye ruhun.

Ve bir ses,
uzaktan gelen,
unuttuğun bir çocukluğun kapısını çalar:
“Vaktin doldu…
tut kendini,
şimdi dirilme vaktidir.”

O an anlarsın;
beklediğin gün değilmiş,
bekleyen senmişsin.