O Adam Benim Şiiri - Seyrani Göl

O şiiri yazan adam bendim,
Ey sevgili.
Gözlerine bakarken
deryayı denizi unutan.

Yüreğime düşen şiir
gülüşünden değil,
susarken bakışlarından doğdu.
İnsan en çok
söylenmeyende kalırmış,
bunu da sende öğrendim.

Ve biz,
gitmeyen bir ânın içinde
birbirimize benzeyip durduk.
Şiiri ben yazmadım adına,
sen kendin oldun şiir.

Ben sadece
okumayı denedim;
her dizede biraz daha
sevdim seni.

Her durakta biraz daha
kendimden vazgeçtim.
Yaraladığım yürekler oldu elbet,
kimse masum değil bu hikâyede.

Ama bil ki
sözlerim bıçak değildi;
kendi yarasına dokunan
her kalp kanadı.
Ben sadece aynaydım,
acı, sahibini tanıdı.

Bir mızrabın telinde
titremedi yürekler,
ben çaldım sessizliği.

Ezgi olmadı belki
ama içten içe herkes
kendi acısını duymayı öğrendi
o suskun çalmada.

Tenimde bir çiçeğin kokusu yok sevgili,
ben mevsim taşımam.
Bana dokunan
baharı sanır,
benden geçen
sonbaharı öğrenir.

Çünkü ben,
kalanı değil
değişeni öğretirim,
ey sevgili.

Ve evet…
bir kalp hâlâ seni okuyor,
bitmeyen bir şiir gibi.
O adam benim sevgili,
seni gün gibi hala içinde yaşatan.
S.GÖL