Ne garip, annemi ölmüş gördüm
Tabuttaki annem değil
Ağlıyorum... Gözyaşım kan
Annem açıyor gözlerini
yabancı bakışlar
Ölen belki de bendim
Güzel bir rüyaydı,
olduğun günler.
Uzun bir kış gecesinin sabahında
uyandığım bir dünyada
yitirdim seni
Ilık bir rüzgar gibi
Martılar aklıyor gecenin karasını
Oltam yaşamda “insan” bekliyorum.
Artık gitme vakti
Ayrılık çıt çıkartmadan bekliyor dışarda
Anıların gözü yaşlı
Yüreğim diyor: “bıktım artık vedalardan”
Ayaklar emir kulu
Valiz çoktan hazır
Değişti gece gündüzün yeri
Çirkinlikleri gökkuşağı sardı
Sonbaharında gülü gonca yaptı
İstanbul büyüsünde yol alır zaman.
Zaman zaman, "insan" olduğunu
unutturur zaman.
Cıvıl cıvıl bakiredir
ve hep seni bekleyecektir
sanılan, elbet elden ayaktan düşer,
Hiç bir balık istemese
Takılmaz oltanın ucuna
Ya acemi,
Veya meraklıdır insanoğluna
İntihardır
Takılıp gidiyorum
yağmurun ardısıra
Yüreğimde yas
dalgın bakışlarda
değişken manzaralar.
Bin bir çeşit aşk masalları
...
Papatyalar solmadı
Beş gün geçmesine rağmen
Seni anlatan şiir, en güzel şiir olsa gerek
Fakat gücü yetmiyor hiç bir kelimenin...
Kırmızı soluk, siyah cansız kalıyor
Tenine, gözüne, kokuna yakışmıyor hiçbiri
En güzel resim -sensiz- hep yarım kalacak...




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!